Bijna elke moeder die ik begeleidde, vond het moederschap veel pittiger dan ze zich ooit had voorgesteld.
Al ruim tien jaar hoor ik regelmatig hetzelfde. Moeders voelen zich vaak volledig overweldigd door de intensiteit van de tropenjaren. Ze hebben het gevoel dat ze het niet goed genoeg doen en dat ze de enige zijn die ‘falen’ als goede moeder.
Na mijn opleiding psychologie heb ik met veel moeders gewerkt
Als kraamverzorgende en verloskundige in opleiding zag ik bijna elke keer hetzelfde gebeuren.
De roze wolk was regelmatig eerder een donkere wolk met een roze (of blauw) randje; die blijde verwachting viel zwaar, de dromerige babyknuffels werden vergezeld van maandenlang nachtelijk troosten en de trotse eerste hapjes veranderden al snel in bietenpuree tegen de muur en woede aanvallen om afgebroken bananen en bekers met de verkeerde kleur.
Keer op keer zag ik een liefdevolle, geduldige, trotse mama veranderen in een onzekere, gestresste vrouw die bijna krampachtig steun zocht in babyregeltjes, slaapritmes en opvoedboekjes.
Ze konden daardoor niet meer volop genieten van het moederschap, hun kind en al die bijzondere eerste levensfases en mijlpalen die je als mama juist het allerliefst bewust mee wil maken.
Toen werd ik zelf ook moeder
…en kon ik meepraten over hoe pittig het allemaal echt is: mijn bevalling was heftig, het herstel duurde lang en mijn dochter bleek een slechte slaper die voorbij haar eerste jaar dag en nacht ook nog eens extreem veel behoefte had aan huidcontact.
Ik heb ervaren hoe die mama-hormonen een loopje met je kunnen nemen, hoe snel onzekerheid toe kan slaan als je kind niet is zoals een ‘gemiddelde’ baby en hoe graag ik natuurlijk alleen maar het allerbeste voor mijn dochter wilde.
Met de vraag waar mijn eigen leven nou eigenlijk gebleven was heb ik, ondanks mijn werkervaring, net zo goed om drie uur ‘snachts zitten googelen of het normaal was hoe ze (niet) sliep, hoe lang een fase leek te duren of hoe pittig het was om moeder te zijn.
Maar dankzij mijn werk en al die mama’s die mij voorgingen wist ik ook: dit is normaal.
Ik ben zéker niet de enige, het gaat voorbij en vooral: het is niet mijn schuld – ze is nu eenmaal een baby.
De goedbedoelde adviezen en soms keiharde meningen van naasten en omgeving deerden mij hierdoor niet zo. Ik kon de imperfecte, rommelige boel laten voor wat hij was en durfde in plaats daarvan de tijd te nemen voor de grote én kleine dingen.
Hoewel het leven als moeder misschien intenser, vermoeiender en vooral drukker is dan ooit tevoren, kan ik toch nog steeds dagelijks genieten, trots zijn en zelfs tijd voor mezelf vinden om te pauzeren en mijn eigen dromen na te jagen.
Dit maakte een wereld van verschil en zorgde ervoor dat ik toch de moeder kon zijn die ik wilde zijn en die ik mijn dochter had beloofd – iets dat ik elke moeder gun!
Daarom combineer ik nu mijn psychologische achtergrond, werkervaring en eigen moederschapsverhaal
…om andere moeders te helpen zodat ze weer weten wie ze zelf zijn, en daar ook weer van kunnen genieten.
Ik weet als coach en als moeder dat begrip het verschil maakt tussen overleven en genieten. Niet meer discipline, niet meer doen ‘wat hoort’ of nog meer ballen in de lucht, maar eindelijk snappen wat er speelt en waarom, bij jezelf en bij je kind.
Dan verdwijnt dat stemmetje dat zegt dat je tekortschiet. En dan ben je niet meer alleen een Mama. Ik help je om te veranderen hoe je denkt, reageert en je dag indeelt, zodat je er echt bij kunt zijn, ook bij jezelf.
En dan komt het plezier in deze bijzondere jaren met je kindje vanzelf terug.
Naast moeder en coach ben ik vooral ook iemand die het allemaal nog aan het uitvinden is, net als jij. Zo ben ik…
- zelf ook een hardnekkige perfectionist. Ik besteed – tot mijn eigen frustratie – nog steeds tijd aan de meest onnozele dingen. Zelfs al weet ik dondersgoed dat ik in dat ene uur voor ik mijn dochter moet ophalen ook nog boodschappen moet doen en me net besef dat ik vergeten ben om die was van vanochtend op te hangen. Work in progress, zal ik maar zeggen.stiekem soms best dankbaar voor het gedwongen dagritme van de dutjes en eetmomenten van mijn dochter. Ik vind het lastig om te plannen, maar ook ik ga beter op rust, reinheid en regelmaat dan ik aan mezelf wil toegeven.
- gek op nieuwe dingen leren. Ik stort me soms volledig op een nieuwe hobby: lees me in, koop er dingen voor en denk vervolgens na twee keer doen: “Oké, dat kunstje kunnen we dan ook weer, next!”. Ik heb me er maar bij neergelegd dat het oké is om hobbydingen niet af te maken zodra ik het niet meer leuk vind.
- zelden te zien met een glaasje alcohol. Het doet me niet zoveel. De smaak dan hè, want na dat zelfdzame ene glas of twee lig ik al bijna op de grond te giechelen. Maar ik ben van mezelf al gek en chaotisch genoeg.
- best een rommelkont (speaking of ‘met de billen bloot’) Vroeger was ik blij als vrienden op bezoek kwamen. Niet alleen om de gezelligheid, maar ook als stok achter de deur om eindelijk weer eens alles aan de kant te maken. Vervolgens vond ik dan mijn huis heel zen en vroeg ik me af waarom ik het niet eerder deed. Want ik had dus toch wél last van mijn rommelige huis. Een kruipend kind was ook best een goede motivatie voor het opruimen en stofzuigen.
- enorm trots dat ik met mijn altijd-aan brein een tiendaagse stilteretraite heb volgehouden met tien uur meditatie per dag. Het was zelfs een geweldige ervaring en ik wilde eigenlijk dat het nog drie maanden doorging. Had je me vroeger gezegd dat ik ooit 10 minuten rustig kon blijven zitten (en zelfs) mediteren zonder gek te worden, dan had ik je keihard uitgelachen… Als zelfs ik dit kon leren, kan iedereen met de juiste aanpak meer rust ontdekken!