Voor de zoveelste keer maak je me wakker. Je woelde al even, en nu komt er wat geluid bij. Zucht… Je begint te mekkeren dus ik heb nog pakweg tien seconden voor de misthoorn af gaat. Twee beentjes sparteldespartel, twee half gebalde knuistjes en een neusje dat bijna agressief in het matras heen en weer veegt op zoek naar de borst. Zachtjes pak ik je op.

Eenmaal verzadigd til je loom je hoofd op en laat het neerploffen tussen mijn borsten. Je ligt als een luiaard bovenop me, beentjes hangend, een handje nog wat kriebelend in mijn zij. Je mondje valt een beetje open en daar komt ie dan, je diepe zucht die bij het in slaap vallen even betrouwbaar komt als de klok: “He-he-he…ahhhhhhhhhh.”

Hoe moe ik ook ben, en hoe vaak je ook iets van me nodig hebt, deze nachtelijke knuffels gaan nooit vervelen.